Jest czasem tak, że człowiekowi się zdaje, że już jest z nim dobrze. Że wszystko jest cacy. A potem i tak spada mu na głowę jakiś kataklizm. Aż mi się znowu chce wymiotować. I każdemu się zawsze jakoś ułoży, a ja się ciągle jakoś tak potykam. Ale każdy pewnie tak o sobie myśli, więc nie czas się użalać.

I racja jest z tym rajem na ziemi w Nowej Zelandii, tam musi być niezwykle.