Gdy jesteśmy nieszczęśliwi to najlepiej żeby wiedział o tym cały świat. Chowamy sie w swojej norze rozpaczy czy po prostu smutku chcąc jednak zwykle zrobić to jak najgłośniej.

A co jest jak jesteśmy szczęśliwi? Wszyscy maja wiedzieć czy chcemy swoje szczęście w złotej klatce zachować tylko do własnej wiadomości? Nie wiem.

No i trzecia opcja.. co jak jesteśmy jednocześnie bezgranicznie szczęśliwi... ale jednak pojawia sie rysa na tym szczęściu? Czy jak jednocześnie czujemy radosc i smutek, to warto w ogóle o tym mówić? Jest o czym mówić? Bo ja czuje szczęście z domieszką bólu jednocześnie. Moja radość jest wieksza, bo ktoś mnie tu uszczęśliwia i bardzo dobrze mu to idzie, jednak o tym pierwiastku bólu cały czas również pamiętam...

Choć z drugiej strony szczęście absolutnie nie istnieje, prawda...? Zawsze musi być coś fuj, każdemu sie coś trafi, do wyboru do koloru.

Cieszmy się i radujmy, z powodem i bez powodu. Nie warto zwracać uwagi na te przeklęte rysy.